Head of APFA Page

ERT Thai Trained Water/Rope Rescue & BTLS, Singapore

3-7 December 2007 by EFAR Singapore & FARA Thailand

pic-sin07-btls3.jpg

pic-sin07-btls4.jpg

Poolside rescue at

 Ngee Ann Poly

pic-sin07-btls2.jpg

pic-sin07-btls6.jpg

Training by Mr. Raymond

pic-sin07-btls7.jpg

pic-sin07-btls8.jpg

pic-sin07-btls9.jpg

President James Teo showing

Blackhawk Rescue set

pic-sin07-btls10.jpg

pic-sin07-btls11.jpg

pic-sin07-btls12.jpg

pic-sin07-btls13.jpg

pic-sin07-btls14.jpg

pic-sin07-btls15.jpg

pic-sin07-btls16.jpg

pic-sin07-btls17.jpg

pic-sin07-btls18.jpg

pic-sin07-btls20.jpg

pic-sin07-btls21.jpg

pic-sin07-btls22.jpg

Mass Casualties :

Capt. Ithnin

pic-sin07-btls23.jpg

pic-sin07-btls24.jpg

Sports injuries by Gorge

pic-sin07-btls25.jpg

pic-sin07-btls26.jpg

removing helmet and Jacket from American footbal. player

pic-sin07-btls27.jpg

pic-sin07-btls28.jpg

pic-sin07-btls29.jpg

IV therapy

pic-sin07-btls30.jpg

pic-sin07-btls31.jpg

pic-sin07-btls32.jpg

pic-sin07-btls33.jpg

pic-sin07-btls34.jpg

Airway Management

pic-sin07-btls35.jpg

pic-sin07-btls36.jpg

pic-sin07-btls37.jpg

Rope Rescue at ITE

College West (Clementi)

pic-sin07-btls38.jpg

Training by Mr.Ahmed

pic-sin07-btls39.jpg

pic-sin07-btls40.jpg

pic-sin07-btls41.jpg

pic-sin07-btls42.jpg

pic-sin07-btls43.jpg

pic-sin07-btls44.jpg

pic-sin07-btls45.jpg

pic-sin07-btls46.jpg

pic-sin07-btls47.jpg

pic-sin07-btls48.jpg

pic-sin07-btls49.jpg

pic-sin07-btls50.jpg

pic-sin07-btls51.jpg

pic-sin07-btls52.jpg

pic-sin07-btls53.jpg

Farewell Party at NTUC

Pasir ris

pic-sin07-btls54.jpg

pic-sin07-btls55.jpg

 

Home page

 

ขอขอบคุณ อ.ทอม และ อ.ต๋อย  ที่สร้างประสบการณ์ชีวิตที่พิเศษให้อยู่เสมอแม้จะมาประเทศสิงค์โปร์เป็นครั้งที่ 2 แต่สิ่งที่ได้รับในครั้งนี้ประทับใจ

เป็นที่สุด แวดล้อมไปด้วยมิตรภาพจากเพื่อนใหม่

ความรัก – ความรู้ เรียนรู้และเข้าใจคำว่าทีม ฝึกประสบการณ์

ในการใช้ชีวิตที่เปี่ยมไปด้วยความปลอดภัยทุกขณะ สถานที่ที่ได้ไปเยือนก็ไม่ซ้ำกันเลยสิ่งที่ได้รับล้วนมีคุณค่าในการนำไปประยุกต์ใช้ในการช่วยชีวิตผู้อื่นและดูแลตนเอง

ขณะเดียวกันทำให้มีจิตสำนึกรักชาติ ศาสนา กษัตริย์ ยิ่งขึ้นอีกด้วย ความภาคภูมิใจในความเป็นไทยที่ได้จุดเทียนร้องเพลงสดุดีมหาราชาจะตราตรึงไปในความทรงจำชั่วชีวิต

ภูมิใจที่อาจารย์ประกาศศักดิ์ศรีความเป็นไทยแบบสากล ขอเป็นกำลังใจให้อาจารย์และสมาคม FARA  สร้างคุณประโยชน์แก่แผ่นดินไทยต่อไปนะคะ

มลทิพย์

ERT – THAI

รพ.สุราษฎร์ธานี

 

7 ธ.ค.50 18.15 น. ณ สนามบิน Changi

 

                ก่อนอื่นต้องกราบขอบพระคุณอ.ทอมและคณะที่ได้ให้โอกาสดิฉันได้เปิดดุโลกภายนอกได้เรียนรู้ประสบการณ์ชีวิต ทำให้หันมาย้อนดูตนเองว่าเราจะต้องพัฒนาตนเองอีกมากเมื่อเทียบกับต่างชาติเช่นสิงค์โปร์ ประทับใจและทึ่งทีมอาจารย์ทุกท่านที่สิงค์โปร์และที่สำคัญเราได้เรียนรู้ในสิ่งที่เราไม่รู้อีกมากมาย คุ้มค่าจริงๆตั่งแต่ไม่ทัวร์ต่างประเทศไม่เคยคิดเลยว่าจะคุ้มค่าเกินความคาดหมายจริงๆสำหรับเพื่อนๆที่ได้รู้จักร่วมเดินร่วมนอนกันแม้เวลาจะเพียงน้อยนิด แค่ 5 วัน เหมือนพวกเรารู้จักกันมาเป็น 5 ปี

ซาบซึ้งใจเพื่อนๆทุกคนจึงคิดว่าตัวเองจะพยายามไปฝึกปรือกับงาน EMS สัปดาห์ละ 1 วัน เพื่อไม่ให้หลงลืมและเพื่อนำไปใช้เป็นประโยชน์ต่อไป ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ได้รับไม่ว่าจะความรู้ ประสบการณ์ใหม่ๆ ขอบคุณจริงๆ จากใจ

ขอบคุณมากค่ะ

จงกลนี  คุณฑลกิติเดช

ร.พ.ชัยนาท

 

 

 

ณ สิงค์โปร์ ครั้งที่ 2

07 ธันวาคม  2550

 

           นับจากครั้งที่เข้าร่วมงานกับ FARA อย่างเป็นทางการตั้งแต่ ก.ค.50 เป็นต้นมา (ไม่รวมก่อนหน้านั้น) จนถึงวันนี้วันสุดท้ายที่มาใช้ชีวิตที่สิงค์โปร์ร่วมกันกับหลายชีวิตที่ต่างที่มา สิ่งที่ได้รับจาก FARA จาก อ.ทอม , พี่ต๋อย คือการให้..และที่สำคัญคือการได้เปิดโลก..ซึ่งคงจะหาสิ่งเหล่านี้ได้ยากหากไม่ได้มาร่วมงานกับ FARA ทุกสิ่งที่ผมได้รับมาจาก FARA เป็นการเปลี่ยนแปลงสำหรับชีวิตขิงผม และสิ่งที่ผมจะมุ่งมั่นต่อไปนับจากนี้ คือการสร้างสรรค์และพัฒนาตนเพื่อที่จะเป็นผู้ให้..ให้ได้เหมือน..หรือใกล้เคียงที่สุดอย่าง FARA ได้ทำมา (ผมหวังไว้อย่างนั้นนะ) เพื่อตเอง เพื่อคนใกล้ชิด และเหนืออื่นใด..เพื่อแผ่นดินของเรา

         วันนี้ที่สิงค์โปร์ คือความประทับใจในทุกๆอย่าง

ขอบคุณครับ

 

เมตต์

 

 

7 ธ.ค. 50         17.15 น.

จาก..ใจ SIWA ถึง อ. TOM

 

          ครั้งแรกที่พี่มลทิพย์ บอกว่าจะมีหลักสูตรฝึกอบรม เรื่อง BLS ที่ประเทศสิงค์โปร์ ให้ดิฉันรับทราบ ที่มีความรู้สึกอยากจะไป เหตุผล เพราะอยากรู้ว่าหลักสูตรจะมีความแตกต่างกับความรู้เดิมที่เรามีอยู่อย่างไร จึงตอบตกลง

          วันที่ 2 เข้าพักที่บ้านอาจารย์ทั้ง 2 ท่าน รู้สึกว่าครอบครัวของท่านให้การตอบรับที่อบอุ่นเป็นกันเองมากน้อยมากที่จะได้รับความรู้สึกนี้จากใคร

          วันที่ 4 – 5 เริ่มฝึกอบรมหลักสูตร ทำให้เราทราบเลยว่า ความรู้ที่ได้รับและเทคนิคใหม่ๆจากทีมงานของ James ดีมาก เคยอ่านแต่ในตำรา แต่มองตามไม่ออก พอได้พบเห็น สัมผัส รู้สึกสงสารผู้ป่วยที่ได้รับการช่วยเหลือที่ไม่ถูกต้องมากๆ

          คิดว่าความรู้สึกครั้งนี้ถ้าไม่ได้รับการสนับสนุนจากอาจารย์ 2 ท่าน และ James ก็คงไม่อาจทำให้ดิฉันเข้าใจในหลักการได้มากขึ้น และดิฉันจะนำความรู้เหล่านี้ไปพัฒนางานต่อไปค่ะ

ศิวภรณ์  ช่วยบำรุง

 

 

ความในใจ

 

            มาอยู่สิงค์โปร์ 5 วัน 4 คืน เดินทางมาจากบ้านตั้งแต่วันที่ 2 Dec 2007  คืนแรก มานอนบ้าน อ.TOM & อ.ต๋อย ถึงบ้านอาจารย์ 22.00 น. ทักทาย กันแล้วแยกย้ายกันนอน ก่อนถึงบ้านอาจารย์ป้าทิพย์พาหลงทาง 20 นาที เช้าถึงเราก็ออกเดินทางมาสิงค์โปร์ตอน 07.15 น. ถึงสนามบินสุวรรณภูมิ 8 โมงกว่าๆ แล้ว (มาสุวรรณภูมิครั้งแรก ขอบอก) Check In สู่สายการบิน Air Asia  เดินทางมาถึงสิงค์โปร์ 15.00 น.

          วันแรกที่สิงค์โปร์ 4 Dec 2007 เราต้องออกเดินทางจากบ้านพักแต่เช้าเพื่อไปดูการช่วยเหลือผู้ป่วยจมน้ำ แล้วบ่ายก็ไปฟังบรรยายเรื่อง Mass ต่อ หลังจากนั้นต่อด้วยการช่วยหายใจ การเคลื่อนย้าย การถอดหมวกของนักกีฬาอเมริกาฟุตบอล

          วันที่สองก็ต้องเรียนการช่วยผู้ป่วยด้วยเชือกแล้วก็สอบ

          วันที่สามก็ต้องไปดูสถานีดับเพลิง

          วันที่สี่ก็ไปซื้อของฝาก

           ก็สนุกด้วยแล้วได้ความรู้ด้วยก็ OK

มยุรา  สุทธิจำนน

 

 

 

          นาทีแรกที่มาถึงที่นี่ สิงค์โปร์ ก็ไม่เคยคิดว่าจะได้มาถึงขนาดนี้ ได้เจอกับเพื่อนๆพี่ๆป้าๆที่แสนดี น่ารัก ประสบการณ์ใหม่ๆที่ไม่เคยคิดว่าจะได้มาในชีวิต คิดว่าถ้ามีเงินมาเองก็คงไม่มีโอกาสขนาดนี้

          ก็อยากจะขอบคุณและทดแทน (ให้มากที่สุด) กับลุงต้อมและป้าต๋อยที่ให้โอกาสโจไม่รู้จะอธิบายยังไง

          ตั้งแต่ที่โจได้เข้ามาช่วยงานที่ FARA โจไม่คิดว่าจะได้มาถึงขนาดนี้และจะได้โอกาสที่ดีขนาดนี้  (สุดๆ)  ความรู้ที่ได้กับประสบการณ์ที่ให้โจ โจสัญญาจะใช้ให้เกิดประโยชน์ให้มากที่สุด

 

            ขอขอบคุณกับทุกสิ่งทุกอย่างที่ได้รับ

วรากร พูนสิมา

 

อาจารย์ทอม อาจารย์ต๋อย และ FARA Trip Singapore 2007

           เป็นครั้งแรกที่ยาได้ออกนอกประเทศพร้อมทีม FARA ซึ่งในการเดินทางครั้งนี้ ได้เจอเพื่อนใหม่หลายคน ถึงแม้เพิ่งพบกัน ในวันแรกความบ้า ลุยแหลกของพวกเรา ทำให้รู้สึกว่า เหมือนเรารู้จักกันมานาน มีความรู้สึกเหมือนกัน คิดในทางเดียวกัน เป็นหนึ่งเดียว ขอบอกว่าประทับใจมาก สนุก

          อาจารย์ทอม  :  พ่อผู้ใจดี ทุ่มเททุกอย่างเพื่อบ้าน ( FARA ) และลุกๆ ( พวกเรา )

          อาจารย์ต๋อย  :   กำลังใจของพ่อ และ แม่ของพวกเราทุกคน

          เมตต์         :  หนุ่มมาดขรึม  น่ารัก  ดูจริงใจ  มีความตั้งใจจริง  มีน้ำใจ

          โจ            :   น้องชายของทีม  สนุกสนาน น่ารัก ทำได้ทุกอย่าง มีน้ำใจเช่นกัน

          โส่ย           : มาดน่ากลัวในตอนแรกที่เจอ ( ใครว่ะป้านี่เก็กจัง ) ป้าประวัติเนี้ยบ เก่ง ตัวจริง            อิอิ...น่ารักมาก สุภาพ อ่อนน้อม มีน้ำใจ (ป้าบ้างบางครั้ง) เป็นคนเก่งที่ประทับใจ  มากๆ อยากร่วมกันอีกนะ

          พี่ติ๋ว          :สาว มาดห้าว เท่ห์ บ้า...มาก...คุยทุกที่ สนุกสนาน มีน้ำใจ เก่ง ดีใจนะที่มี พี่ (เพื่อนแบบนี้) ยูนะถ่ายรูปเก่ามาก  ตัวจริงๆก็เก่ง อยากร่วม Trip กับยูอีกน้า

          พี่อุ๋ม    นุ่มนิ่ม สุภาพ อ่อนโยน เย็น อยู่ใกล้แล้วอบอุ่น สงบ เป็นแม่ชีของยา อยู่ใกล้แล้ว                           ทำให้ยาใจเย็นขึ้น รักพี่อุ๋มค่ะ

          พี่ทิพย์    พี่เบิ้มของสุราษฎร์ รู้ใจกันอยู่แล้ว พี่ทิพย์เก่ง ทุ่มเททุกอย่างเพื่องานเพื่อน้อง มาด

เดียวกับพ่อทอมแปะ

          กั๊ก         :  สนุกสนาน แม่บ้าน มีน้ำใจ เก่ง คล่อง ถึงเสียงดัง จริงใจกับทุกคน

          ศรี         :    ศรีทนได้  สีสันของทีมคนหนึ่ง เงียบๆน่ารักแต่สนุกสนานนะ ความลับอีกอย่างที่ ยาไม่รู้คือ ศรีทำกับข้างเก่งนะ

          เอ๋         :สาวสวย สนุกสนาน สีสันของทีม เป็นที่ปลื้มของทีมและหนุ่มๆ She เป็นสาว   เหนือที่เสียงดัง และมีสไตล์แบบคนใต้(ตามแฟน) แต่ Trip นี้หัวใจของหล่อน  มีแค่ “จอร์จ”เท่านั้น

          James และ ทีมงานทุกๆคน  : ประทับใจมาก น่ารัก และใจดี การมาฝึกครั้งนี้ ทำให้ได้รับประสบการณ์ในการช่วยชีวิตเบื้องต้นมากทีเดียว และจะนำความรู้ที่ได้รับไปประยุกต์ใช้รวมทั้งเผยแพร่ความรู้แก่บุคคลอื่นๆทุกครั้งที่มีดอกาสเพื่อช่วยกันช่วยชีวิตเบื้องต้น

ปรียาพร  “นู๋ยา”

ปล.      ยา   :  เงียบๆอแบเก็บความรู้สึกไปเรื่อยๆประเภทครูพักลักจำ มีใครจะรู้บ้างไหมจ๋า เราแอบลักจำไปได้เยอะแค่ไหน จริงใจทุกคนนะ.

...

 

ถึง FARA

 

          วันนี้ติ๋วมีโอกาสมาอบรมวิชาใหม่ที่ต่างประเทศ เป็นครั้งแรกรอบ 5 ปีนี้ แค่คิดก็งงแล้วว่าทำไมวิชาใหม่ ก็วิชา Basic Trauma Lift Suppor  

วันที่ 4 – 5 นวา นี้แหล่ะ เดินทางวันที่ 3 ตอนเที่ยง อาจารย์นัด 8.30 น.ติ๋วมาถึงเกือบ 7 โมง ที่บอกเป็นวิชาใหม่ เพราะปกติเราเรียน BLS หรือ ACLS ก็จะเรียนในห้องสอบกับหุ่น แต่แหม! ใครจะรู้ว่าประสบการณ์เรียนในต่างประเทศจะสนุกขนาดนี้ มี Actor ที่สุดยอด มีปรมาจารย์แต่ละช่วงแต่ละวิชา profressional ทั้งนั้น แต่ที่สำคัญเหนือสิ่งอื่นใด มิตรภาพที่เริ่มต้นกับ 13 คนไทยและหลายๆชีวิตที่สิงค์โปร์ เริ่มจาก

Uncle Tom (เราเรียกป๋าเป็นประจำ)

พี่ต๋อย (CEO ประจำตัวลุงทอม)

โส่ว (Instructor from Red cross)

พี่จุ๋ม (พี่สาวคนดีจาก รพ.ชัยนาท) และพี่ๆน้องๆจากสุราษฎร์ธานี ได้แก่

พี่ทิพย์ (Instructor ผู้มีหนุ่มสิงค์โปร์จองตัวขอ Rescue ปีหน้าถ้าพี่เขาเป็น Casualty)

พี่ยา (ผู้นั่งข้างเราตอนอยู่บนเครื่อง)

กั๊ก (อนาคต Instructor)

พี่ฉิ่ง (คนตัวเล็กที่ฝีมือไม่เล็กตามตัว)

ศรี (ขวัญใจ เอ้ย!อยากมีขวัญใจชื่อเจสัน สาวแกร่างผู้แบกลุงทอมจนล้มได้ 555...)

เอ๋ (ปชส.สาวผู้ชอบและหลงใหลหนุ่มเดียวกับโจ) แถมด้วย

เมตต์ (ผู้ไม่เคยเอ่ยคำว่า “ไม่”) และ

โจ (ผู้ชอบหนุ่มเดียวกับเอ๋ เอ้ย!ไม่ใช่ หนุ่มที่เอ๋ชอบมาชอบโจต่างหาก) ประสบการณ์ครั้งนี้ คงไม่มีใครลืมได้ มิตรภาพของพวกเราคงอยู่อีกนานเท่านาน หลายคนกล่าวว่างานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกลา แต่เราอยากบอกว่ามาสิงค์โปร์คราวนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของอะไรๆหลายๆอย่าง ไม่มีสิ่งใดจบสักอย่างเดียว ไม่ใช่งานเลี้ยง ฉะนั้นไม่มีวันเลิกราแน่นอน อยากบอกทุกคนจริงๆว่า 5 วันในสิงค์โปร์คือ 5 วันของความประทับใจในชีวิตอย่างหนึ่งของติ๋วเลยหล่ะ

วันพ่อปีนี้เรามีพ่อเพิ่มขึ้นอีกหลายคนเลย ขอบคุณพ่อทุกคนเลยค่ะ

Love Everybody that I met At Singapore and just to say

 

“THANK YOU”

 

TEW

 

AT…Changi Airport in Singapore  On  7  December  2007   Time   17.26

          ขณะนี้ฝนกำลังตกโปรยปรายข้างนอกคราคล่ำไปด้วยรถราที่มาส่งผู้โดยสาร ที่ต้องการจะเดินทางทั้งมา Singapore และกำลังกลับไปที่อื่น

          อยู่ที่มาวันนี้ก็วันที่ 5 แล้ว 5 วัน ในสิงค์โปร์ดูจะเรียนรู้อะไรจากที่นี่ได้หลายอย่าง ทั้งความเป็นระเบียบเรียบร้อยของกฎเกณฑ์ที่หาไม่ได้ในเมืองไทย คนที่นี่มีระเบียนและไม่เห็นแก่ตัว เพราะทุกอย่างสุดท้ายก็ไม่ใช่ของตัวเอง ซึ่งคนไทยน่าจะเป็นแบบนี้บ้าง ที่คิดเสมอว่าสุดท้ายก็ไม่ใช่ของตัวเอง อาจจะทำให้ลดการเห็นแก่ตัวลงบ้าง แต่มีอย่างหนึ่งที่รู้สึกได้ว่าที่นี่เหมือนคนไทยคือ ความมีน้ำใจ เพราะไม่ว่าจะไปทางไหนทุกคนล้วนให้ความช่วยเหลือเป็นอย่างดี ทำให้การผจญภัยสนุกไปอีกแบบ

          การเรียนรู้ในส่วนของบทเรียนซึ่งถือเป็นจุดประสงค์สำคัญของการมา Singapore ครั้งนี้ก็คือว่า อาจารย์ทุกท่านพยายามให้เรียนรู้ดูดซับความรู้ไปให้มากที่สุดแต่ในตอนแรกที่คิดว่าจะมีสมาธิในการเรียนกลับต้องมาสะดุดกับคนหนึ่งที่มีท่าทางสง่างามและน่ารัก น่าเสียดายที่ He is gay..Oh! my god..

          เอาล่ะ จบการเดินทางใน Trip นี้ด้วยความสนุกสนานปละหมดเงินไปกับการ Shopping มากพอดู ไม่เป็นไร เอาไว้มา Shop ใหม่ก็ได้

          ส่วนความรู้ที่ต้องการมาซึมซับนั้นก็ได้ไปเท่าที่สุดกำลังความสามารถจะมีค่ะ

เอ๋

 

 

      ตื่นเต้นตั้งแต่วิ่งขึ้นรถไฟจากสุราษฎร์ธานี (2ธ.ค.50) คิดว่าจะไม่ทันรถแล้ว (โดยเฉพาะ ป้าทิพย์+กั๊ก) คนรอในรถก็ใจเต้นตึ๊กตั๊ก เพราะ 3 คนไม่มีใครมีตั๋วซักใบ  และแล้วมาถึงบ้านอาจารย์ TOM จน ได้ เฮ้อ!  

          3 ธ.ค.50  เดินทางสะดวกสบายดีค่ะ ถึง Shangi โดยประสิทธิภาพ เป็นสนามบินที่สะอาด กว้างโล่งสบายดี แต่ของน่าจะแพง ถึง Pasir Ris คนเยอะแยะมากมาย สงสัยว่าเด็กไม่ไปโรงเรียนกันหรือไง แต่ก็บังเอิญเป็นช่วงหยุดของเด็ก ชอบที่พัก เอื้ออำนวยให้อยู่เป็นครอบครัว มีที่ทำมาหากินด้วย!

          3 – 7 ธ.ค.50 เป็นการเดินทางที่อบอุ่น ได้ความรู้ และประสบการณ์  ทึ่งในความสามารถ และใจดี ของอาจารย์ทุกท่านและอยากจะเก่งแบบเขาบ้าง แต่คิดว่าต้องทำให้ได้ คอยดูนะ

          และในที่สุด ประทับใจมากค่ะ จะนำความรู้ความสามารถไปปฏิบัติ และถ่ายทอดให้ผู้อื่นอย่างเต็มที่ และเต็มใจ คิดว่าต้องสร้างทีมที่แข็งแกร่งกันให้ได้

สานุรีย์ ปิยะศีล  7 ธ.ค. 50

Home page